en dat betekent dat het me gelukt is om een heel jaar lang een deel van ons leven vast te leggen met foto's en tekst. De twee albums die ik nu heb, zijn me dierbaar..... dat heb ik al heel vaak gezegd op mijn blog maar het is ook echt zo. Als ik in gedachten terugdenk aan het jaar 2011 dan overheersen de eerste zes maanden. De maanden waarin ik mijn eigen grenzen heb leren kennen, de maanden waarin mijn vertrouwen in mensen een enorme deuk heeft opgelopen en herinneringen waarvan ik nu nog steeds tranen in mijn ogen kan krijgen.
Het is me duidelijk dat de verwerking van de eerste zes maanden van dit jaar nog in volle gang is en daardoor heb ik het idee dat 2011 overwegend een slecht jaar was.
Als ik echter in mijn PL2011-albums terugblader dan zie ik dat 2011 ook een heel leuk jaar was, dat ik (ondanks de ellende) de eerste zes maanden heel veel tijd met de jongens heb kunnen doorbrengen, dat we heel veel leuke dingen hebben gedaan en meegemaakt en dat we ook heel veel hebben genoten. Er zijn dus ook heel veel mooie herinneringen aan 2011 en daar heb ik er een heleboel van vastgelegd!
Alle mooie en minder mooie herinneringen zitten in deze twee albums en als ik het jaar 2011 nog eens overdenk, bladerend in mijn PL albums, dan kom ik tot de conclusie dat 2011 een goed jaar was.
Daarom zijn de albums me dierbaar......Het heeft me de kans gegeven om op een positieve manier terug te kijken naar ALLE gebeurtenissen in 2011.
Als laatste week 51 en week 52.
Ik heb besloten om nog een jaartje verder te gaan met Project Life; PL2012. Er gebeurt nog zoveel in het leven van de kinderen en dus ook in ons leven en ik geniet ervan om dat allemaal op deze manier vast te leggen, dus waarom zou ik nu stoppen? Ik probeer het gewoon en zie wel waar het eindigt.
Liefs Nicole
